تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ لِقَوْمٍ يَفْقَهُونَ (98)
و نيز به جهت اظهار قدرت و کمال نعمت خود مى‌فرمايد:
وَ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ: و ذات ذو الجلال الهى است که ايجاد نمود شما را از يک نفر که آدم عليه السّلام است. پس نظر در اصل خود کنيد و بدانيد که اصل شما يک چيز است، بدين جهت به الفت و محبت و انس اقدام نمائيد فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ: پس مر شما راست قرارگاهى که رحم مادر و جاى و امانيتى که صلب پدر باشد. هر جا آدمى قرار ندارد مستودع است مانند صلب و رحم، و دنيا و قبر، و محل قرار او مستقر است که بهشت يا جهنم باشد. و لذا آخرت را دار القرار نامند. عياشى از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده فرمود به ابى بصير: وقتى که سؤال نمود از اين آيه چه مى‌گويند اهل بلد تو.
عرض کرد: مى‌گويند مستقر در رحم و مستودع در صلب. پس حضرت فرمود:
دروغ گفتند، مستقر کسى است که ثابت باشد ايمانش در قلب، و منتزع نشود از او ابدا، و مستودع آنکه وديعت است ايمان او زمانى، پس سلب مى‌شود از او و زبير از مستودعين بود. و از حضرت امام موسى کاظم عليه السّلام مروى است فرمود: هر که مى‌باشد ايمان او مستقر پس ثابت است تا قيامت، و هر که مستودع
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 340
باشد سلب فرمايد قبل از ممات «1» قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ لِقَوْمٍ يَفْقَهُونَ: بتحقيق تفصيل داديم آيات و علامات بالغه خود را براى گروهى که فهم و تفقه نمايند.