1- مسلمان، حتّى در مسائل تغذيه بايد تعهّد دينى را مراعات کند. «وَ لا تَأْکُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْکَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ»
2- بردن نام خدا به هنگام ذبح، تشريفاتى نيست، بلکه حکمى لازم الاجراست و ترک آن، فسق است. «إِنَّهُ لَفِسْقٌ»
3- هر کجا ناباورى بيشتر است، تأکيد نيز لازم است. چون پذيرفتن شرايط حلال بودن ذبح، براى مردم جاهل سنگين بود، خداوند با چند تأکيد مسئله را مطرح کرد. «إِنَّهُ لَفِسْقٌ» (جمله‌ى اسميّه، «انّ» وحرف «لام»، نشانه‌ى تأکيد است)
4- انسان، در اثر مصرف حرام، زمينه‌ى پذيرش القائات شيطانى را پيدا مى‌کند.
وَ لا تَأْکُلُوا ... وَ إِنَّ الشَّياطِينَ لَيُوحُونَ
5- شيطان‌ها، قدرت وسوسه و القا دارند. «إِنَّ الشَّياطِينَ لَيُوحُونَ»
6- وسوسه‌هاى شياطين، تنها در اولياى آنان نافذ است، نه در اولياى خدا.
«1». تفسير الميزان.
جلد 2 - صفحه 545
«لَيُوحُونَ إِلى أَوْلِيائِهِمْ»
7- پشتوانه‌ى جدال‌هاى انسان، وسوسه‌ها وهوس‌هاست. لَيُوحُونَ ... لِيُجادِلُوکُمْ
8- جدال در احکام الهى، از حربه‌ها و القائات شيطانى است. وَ إِنَّ الشَّياطِينَ ... لِيُجادِلُوکُمْ
9- جدال در احکام دينى، انسان را به شرک مى‌کشاند. لِيُجادِلُوکُمْ ... لَمُشْرِکُونَ
10- خداپرستانى که در عمل، مطيع غير خدا مى‌باشند، مشرکند. «إِنَّکُمْ لَمُشْرِکُونَ»