تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى‌ مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما کانُوا يَمْکُرُونَ (124) ترجمه‌ و چون آيد ايشانرا آيتى گويند هرگز نگرويم تا آنکه داده شويم مانند آنچه داده شد به پيغمبران خدا خدا داناتر است که کجا قرار ميدهد رسالتش را زود باشد که برسد آنانرا که گناه کردند خوارى‌ء نزد خدا و عذابى سخت بسبب بود نشان که مکر ميکردند. تفسير قمى ره فرموده اين کلام از اکابر نامبرده در آيه سابقه صادر شده است و حاصلش آنستکه گفتند ايمان نمى‌آوريم تا وقتى که وحى شود بر ما مانند پيغمبران غافل از آنکه رسالت منصب الهى است که بايد بمحلّ قابل عطا شود و کسى جز خداوند عالم بآن نيست چون پيغمبر بايد معصوم باشد و اطلاع بر عصمت اشخاص براى غير خداوند که عالم بضمائر است ممکن نيست و بنابر اين کسى جز خداوند عالم بموضع رسالت نيست و اينکه تعبير باعلم شده است که افعل تفضيل است يا بملاحظه تجريد آن از معنى تفضيل است که گاهى مجردا استعمال ميشود يا بملاحظه آنستکه چون آنها اين سخن را از راه لجاج و عناد و استکبار ميگفتند خداوند خواسته است جوابى بفرمايد که مورد قبول آنها باشد و آن آنستکه خداوند بهتر از هر کس ميداند که بايد بچه کس منصب رسالت را عطا فرمايد تا آنها مدعى نشوند که ما هم ميدانيم چه کسى قابل رسالت است. جلد 2 صفحه 378 در خاتمه تهديد فرموده است آنها را بعذاب خوارى و حقارت نزد خدا در آخرت يا نزد خلق در دنيا باراده الهى و بعذاب آتش شديد قيامت براى معصيت سرّى و کفر باطنى آنها چنانچه قمى ره فرموده است يا براى آنکه بمکر و حيله و جدال و مراء استکبار و استنکاف از قبول حق نمودند چنانچه ظاهر است و بعضى رسالاته بصيغه جمع قرائت نموده‌اند و مفاد آن تفاوتى ندارد و اللّه اعلم.