تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ هذا صِراطُ رَبِّکَ مُسْتَقِيماً قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ لِقَوْمٍ يَذَّکَّرُونَ (126)
«1» سوره حمد آيه 5.
«2» تفسير نور الثقلين، جلد اوّل، صفحه 634، حديث 282 (بنقل از روضه کافى)
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 374
وَ هذا صِراطُ رَبِّکَ مُسْتَقِيماً: اين طريق قرآن يا اسلام، راه پروردگار تو است در حالتى که مستقيم است و هيچ کجى در آن نيست. اضافه صراط به رب، جهت آنکه واضع و مبين آن حق تعالى است قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ لِقَوْمٍ يَذَّکَّرُونَ: بتحقيق بيان و تفصيل داديم آيات قرآنى را براى قومى که متذکر شوند و پند پذيرند و مى‌دانند قادر مطلق، ذات احديت الهى است نه غير او، و آنچه فرمايد محض حکمت و عدل است.
موعظه- يکى از بزرگان فرمايد: قبول شنوائى کن اى عاقل موعظه را، و اعراض نکن، و غلبه نما بر هوى، و مجاهده کن با نفس، و فارغ کن قلب خود را؛ پس بدرستى که مقرر شد گوش تا نگاه دارى به آن احکام شرع را، و چشم براى عبرت آنچه بينى از خلق آسمان و زمين و آنچه بين آنهاست از مخلوقات، و زبان تا شکر نمائى به آن نعم الهى و سابقه لطفش را و حمد نمائى و تلاوت نمائى کتابش را. و عطا فرموده قلب را تا تفکر کنى به آن پس قرار دهى شغل خود را در امر آخرت و بازگشت خود.