تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ هُوَ وَلِيُّهُمْ بِما کانُوا يَعْمَلُونَ (127)
لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ: مر اين مؤمنان و متذکران راست سراى با سلامت از آفات و خالص از مکاره و خوف انقطاع نزد پروردگارشان، يعنى در عهده ضمان او يا ذخيره شد و نزد او که کنه آن را داند. يا سرائى که تحيت در آن سلام باشد، يا سراى خداوندى که مراد بهشت مى‌باشد وَ هُوَ وَلِيُّهُمْ: و خداى تعالى ناصر ايشان است در دنيا، و متولى ثواب آنها در عقبى بِما کانُوا يَعْمَلُونَ:
بسبب آنچه بودند که مى‌کردند از اعمال صالحه و اقوال شايسته.
بيان- محقق شده که بين نفس و بدن تعلق شديدى است، چنانچه هيئت نفسانيه مؤثر باشد در بدن، مانند قرمزى خجول و زردى ترسان. همچنين هيئات
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 375
بدنيّه صعود نمايد از بدن به نفس. پس انسان چون مواظبت کند بر اعمال خيريه، ظاهر شود آثار مناسبه آن اعمال در جوهر نفس. لذا لازم است بر سالک بعد از کمال علم و معرفت، عمل به دستور شريعت، تا به دو بال علم و عمل، مقامات عاليه را حائز گردد.