اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لَهُم دارُ السَّلام‌ِ عِندَ رَبِّهِم وَ هُوَ وَلِيُّهُم بِما کانُوا يَعمَلُون‌َ (127)
از براي اينکه قومي که متذکرند دار السلام که يکي از جنّات است در پيشگاه احديت هست و او است ولي‌ّ آنها بسبب آنچه که بودند عمل ميکردند.
لَهُم دارُ السَّلام‌ِ يکي از جنّات ثمانيه است: جنات عدن، جنة الخلد،
جلد 7 - صفحه 201
جنة المأوي، دار الکرامة، دار السلام و غير اينها، و تعبير بدار السلام چون هيچگونه آفت و عاهت و مرض و بلائي در او نيست نه پيري دارد، نه گرسنگي، نه تشنگي، نه غير اينها از مکروهات.
عِندَ رَبِّهِم يعني در جوار رحمت پروردگار و مقام قرب برحمت او و شمول عنايات او نه اينکه مجسمه قائل هستند که خدا در عرش بالاي تخت جلوس فرموده و مؤمنين در قيامت او را مشاهده ميکنند و کفار محجوبند و تمسک بظواهر بعض آيات نمودند و غافل از اينکه ظواهر با برهان عقلي قطعي تقابل ندارد و باصطلاح قرينه عقليه منشأ صرف ظواهر ميشود و چون حکم قرينه متصله دارد نميگذارد ظهوري منعقد شود.
وَ هُوَ وَلِيُّهُم نگهبان آنها است تا ابد که فناء و زوالي براي آنها نيست و آنا فآنا افاضه ميفرمايد و آنها را باقي ميدارد بِما کانُوا يَعمَلُون‌َ نه بنحو استحقاق که در اثر اعمال صالحه مستحق و طلبکار باشند بلکه بنحو قابليت که ايمان و اعمال صالحه آنها را قابل شمول تفضلات ميکند چنانچه باين موضوع در بسياري از مواضع اينکه کتاب تذکر داده‌ايم.