1- در برخورد با منکران و مشرکان، موضع بر حقّ خود را قاطعانه اعلام کنيم.
«قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ»
2- وجدان بيدار، بهترين پاسخ دهنده به سؤالات درونى است. «أَ غَيْرَ اللَّهِ أَبْغِي»
3- چون خداوند، يگانه پروردگار همه‌ى هستى است، پروردگار من هم هست.
«وَ هُوَ رَبُّ کُلِّ شَيْ‌ءٍ»
4- کفر و شرک و نيکى و فساد مردم، ضررى به خدا نمى‌زند، بلکه دامنگير خودشان مى‌شود. «لا تَکْسِبُ کُلُّ نَفْسٍ إِلَّا عَلَيْها»
5- در پيشگاه خداوند مسئوليّت عمل هر کس، بر عهده‌ى خود اوست. «لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى»
6- برپايى قيامت و بازخواست انسان، پرتويى از ربوبيّت خداوند است. «ثُمَّ إِلى رَبِّکُمْ مَرْجِعُکُمْ»
7- دنيا نيز پايانى دارد، «ثُمَّ إِلى رَبِّکُمْ مَرْجِعُکُمْ» و سرانجام به حقّانيت آنچه لجوجانه با آن مخالفت کرده‌ايم، آگاه خواهيم شد. «فَيُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ»