1- انسان، خليفهى خدا و امير زمين است، نه اسير هستى. «وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَکُمْ خَلائِفَ الْأَرْضِ»
2- تفاوتهاى مردم و آزمايشهاى الهى، حکيمانه و در مسير رشد و تربيت انسان است و از ربوبيّت خداوند سرچشمه مىگيرد. وَ هُوَ رَبُّ کُلِّ شَيْءٍ ... رَفَعَ بَعْضَکُمْ فَوْقَ بَعْضٍ ...
3- تفاوت و برترى بعضى در دادههاى خداوند، ملاک برترى نيست، وسيلهى آزمايش است. «لِيَبْلُوَکُمْ فِي ما آتاکُمْ»
4- آنچه را در اختيار داريم، از خدا بدانيم. «فِي ما آتاکُمْ»
5- معيار و مقدار آزمايش هر کس، به ميزان دادهها و امکانات اوست. «لِيَبْلُوَکُمْ فِي ما آتاکُمْ»
6- پس از آزمايش، خداوند نسبت به ردشدگان «سَرِيعُ الْعِقابِ» است و نسبت به قبول شدگان «لَغَفُورٌ رَحِيمٌ».
7- بيم و اميد بايد در کنار هم باشد. سَرِيعُ الْعِقابِ ... لَغَفُورٌ رَحِيمٌ
«الحمد للّه ربّ العالمين»