1- قرآن، کتابى بس بزرگ است. ( «کتاب» نکره آمده است)
2- توجّه به قرآن و مفاهيم آن، سبب سعهى صدر است. کتاب ... فَلا يَکُنْ فِي صَدْرِکَ حَرَجٌ مِنْهُ
3- شرط رسالت و تبليغ، سعهى صدر است. «أُنْزِلَ إِلَيْکَ فَلا يَکُنْ فِي صَدْرِکَ حَرَجٌ مِنْهُ لِتُنْذِرَ بِهِ»
4- از لجاجت کفّار نگران نباش، وظيفهى تو انذار است، نه اجبار. «لِتُنْذِرَ»
«1». تفسير الميزان.
جلد 3 - صفحه 17
پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله پس از نزول قرآن، نگران نپذيرفتن مردم و مخالفت آنان با قرآن بود که خداوند با اين آيه پيامبر را تسلّى مىدهد.
5- هشدارهاى انبيا براى عموم است، ولى تنها مؤمنان از آنها بهرهگرفته و متذکّر مىشوند. «لِتُنْذِرَ بِهِ وَ ذِکْرى لِلْمُؤْمِنِينَ»