تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ مَکَّنَّاکُمْ فِي الْأَرْضِ وَ جَعَلْنا لَکُمْ فِيها مَعايِشَ قَلِيلاً ما تَشْکُرُونَ «10»
بعد از آن ذکر نعم خود را بر جميع مکلفان از تمکين در ارض و خلق ارزاق و ارسال رسل و انزال کتب براى هدايت ايشان فرمايد:
وَ لَقَدْ مَکَّنَّاکُمْ فِي الْأَرْضِ: و هر آينه به تحقيق که متمکن ساختيم و جاى داديم شما آدميان را در زمين جهت سکنى و زرع و تصرف در آن. بنا بقولى خطاب به اهل مکه، يعنى: اى اهل مکه، شما را مکنت و دستگاه داديم در زمين تا سير مى‌کنيد به شام و يمن در تابستان و زمستان، وَ جَعَلْنا لَکُمْ فِيها مَعايِشَ: و قرار داديم براى شما در زمين اسباب زندگانى از زراعت و تجارت و صناعت و آنچه سبب سعه معيشت و زندگانى است. با وجود اين کثرت نعم عظيمه قَلِيلًا ما تَشْکُرُونَ: اندکى شکر مى‌گوئيد يا قليلند از شما که به مراسم شکر گذارى و سپاسدارى قيام نمايند.
در کافى- از حضرت صادق عليه السّلام قال: مکتوب فى التّورية اشکر من انعم عليک و انعم على من شکرک فانّه لا زوال للنّعماء اذا شکرت و لا بقاء لها اذا کفرت، الشّکر زيادة فى النّعم و امان من الغير. «1» فرمود: مکتوب است، در تورات، شکر کن کسى را که انعام فرمايد تو را، و انعام کن بر کسى که شکر گويد. بدرستى که زوال نيست براى نعمتها هر گاه شکر کنى تو، و بقائى نيست براى آنها هرگاه کفران کنى. شکر زيادتى در نعم، و امان از تغيير.