تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (110)
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ: و بپاى داريد نماز را با شرايط و ارکان، وَ آتُوا الزَّکاةَ: و بدهيد زکات را به مستحقان، يعنى صبر و تحمل ناملايمات و عدم مجازات را مقارن سازيد به ملتجى شدن به خداى تعالى به استعانت جستن به عبادت بدنيه نماز و عبادت ماليه که زکات باشد که اشرف طاعات و قربات است. وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ: و آنچه پيش فرستيد براى نفسهاى خود؛ مِنْ خَيْرٍ: از افعال نيکو مانند نماز و زکات و انواع خيرات و صدقات واجبه و مستحبه، تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ: مى‌يابيد جزا و ثواب آن را نزد خداى تعالى، إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ: بدرستى که خداى تعالى به آنچه
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 230
مى‌کنيد از خيرات و مبرات و ساير عبادات، بينا مى‌باشد، پس اعمال خيريه نزد او سبحانه ضايع نخواهد شد، بلکه ثواب آن را به اضعاف مضاعف به شما مرحمت خواهد فرمود.
تنبيه: آيه شريفه ترغيب و تشويق است به اعمال طاعات و عبادات و خيرات و مبرات، بدين تقرير که: پس از اعلان به آنکه هر چه پيش فرستيد براى خود، جزاى آن را مى‌يابيد نزد خداى تعالى؛ بنابراين نهايت جد و جهد را در خير بنمائيد تا جزاى بسيار در آن يابيد، و کوتاهى نکنيد که عاقبت آن ندامت خواهد بود.
حضرت امير المؤمنين عليه السلام در ذيل خطبه‌اى فرمايد: انّما المرء اذا هلک قال النّاس ما ترک و قالت الملئکة ما قدّم؟ للّه آباؤکم! فقدّموا بعضا يکن لکم و لا تخلفوا کلّا فيکون عليکم «1»: يعنى بدرستى که مرد وقتى بميرد، گويند مردمان: چه گذاشت. و گويند ملائکه: چه پيش فرستاده و از زاد سفر آخرت چه برداشته، خدا نگهدار باد پدران شما را، پس پيش فرستيد بعض اموال را به عنوان حقوقات واجبه و مستحبه تا باشد شما را فايده که به مضاعف ثواب آن را خدا مرحمت فرمايد، و باقى نگذاريد همه مال را به اهمال و تکاهل در خيرات، پس باشد بر شما وزر و وبال در عرصات.