تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ أَنْ تُشْرِکُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ (33) ترجمه‌ بگو جز اين نيست که حرام کرد پروردگار من زشتيها را آنچه آشکار باشد از آنها و آنچه پنهان باشد و گناه را و ستم بناحق را و آنکه شرک آوريد بخداوند که نفرستاده باشد بآن حجّتى را و آنکه بگوئيد و نسبت بخدا دهيد آنچه را نميدانيد. تفسير در کافى و عياشى ره از امام کاظم (ع) نقل نموده که ما ظهر در آيه شريفه زناى علنى است مانند زنان فاحشه که در زمان جاهليت علامت نصب مينمودند و ما بطن نکاح زن پدر استکه قبل از اسلام معمول بود و مراد از اثم خمر و ميسر است که خداوند در کتاب خود فرموده است فيهما اثم کبير و مراد از بغى زناى مخفى است و ظاهرا فاحشه هر عمل ناشايسته استکه قبح آن ظاهر باشد خواه آشکارا مرتکب شوند خواه پنهان و گفته شده مطلق کبائر است و اثم شامل است هر گناهى را بزرگ باشد يا کوچک و بغى ظلم بغير است و بر تکبّر هم اطلاق ميشود و در روايت بيان مصداق واضح يا مراد واقعى شده است و در هر حال بغير الحق براى تاکيد است و ما لم ينزل به سلطانا براى مطالبه حجت است چون مسلّم است کسى برهانى بر شرک ندارد و قول بغير علم چه در اصول باشد چه در فروع حرام و افتراء بخدا از اقبح قبائح است و آيات و اخبار بسيارى دلالت بر آن دارد گويا اوّلا خداوند بيان تحريم قبائح عقليّه واضحه را فرموده و پس از آن تاکيد فرموده است حرمت محرّمات شرعيه را و بعد اعمال قبيحه برجسته آنها را ذکر فرموده که تعدى بدون مجوز و شرک بلا دليل و قول بغير علم باشد و قبح آنرا برخ آنها کشيده است ..