تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالَتْ أُولاهُمْ لِأُخْراهُمْ فَما کانَ لَکُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما کُنْتُمْ تَکْسِبُونَ (39)
وَ قالَتْ أُولاهُمْ لِأُخْراهُمْ: و گويند رؤسا تابعين را بعد از اسماع تضعيف عذاب، فَما کانَ لَکُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ: پس نيست مر شما را بر ما زيادتى که بدان استحقاق تخفيف عذاب داشته باشيد، بلکه ما و شما در کفر و ضلال و استحقاق عذاب و نکال برابريم. و يا در تقصير و ترک نظر در آيات هاديه مثل يکديگر بوديم. فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما کُنْتُمْ تَکْسِبُونَ: پس بچشيد عذاب را به سبب آنچه که کسب مى‌کرديد از کفر و ضلالت.
تبصره: آيه شريفه دلالت دارد بر اين که بندگان در افعال و اعمال خود فاعل
جلد 4 صفحه 65
مختارند، زيرا اسناد اعمال به خود ايشان نموده، و نيز خود آنها اعتراف کردند به گمراهى و کفر؛ پس قول جبريه، باطل باشد.