تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) هَلْ يَنْظُرُونَ إِلاَّ تَأْوِيلَهُ يَوْمَ يَأْتِي تَأْوِيلُهُ يَقُولُ الَّذِينَ نَسُوهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ فَهَلْ لَنا مِنْ شُفَعاءَ فَيَشْفَعُوا لَنا أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِي کُنَّا نَعْمَلُ قَدْ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا يَفْتَرُونَ (53) ترجمه‌ آيا انتظار ميبرند مگر مئال آنرا روز که بيايد مئالش ميگويند آنانکه فراموش کردند آنرا از پيش بتحقيق آمدند فرستادگان پروردگار ما بحق پس آيا باشد براى ما شفيعانى که شفاعت کنند از ما يا برگردانده شويم پس بجا آوريم غير از آنچه بوديم که بجا مى‌آورديم بتحقيق زيان رساندند بخودشان و گمشد از ايشان آنچه بودند که افترا ميزدند. تفسير تاويل چيزى است که مئال امر منجرّ بآن ميشود و مراد ظهور صدق مواعيد الهيّه است براى کفار و روز ظهور آن قيامت کبرى است و قمى ره فرموده روز قيام قائم (ع) و روز قيامت است در هر حال در آنروز کفاريکه احکام الهى را در حکم فراموش شده قرار داده بودند چون عمل بآنها نمى‌نمودند و مصدّق انبيا نبودند تصديق مينمايند ايشانرا و پى شفيع و واسطه ميگردند که با خدا اصلاح کنند باين نحو که يا خدا از سر تقصير آنها بگذرد يا آنها را بدنيا برگرداند و عمل باحکام اسلام نمايند و اين دلالت دارد بر آنکه کفار معاقبند بر فروع چنانچه معاقبند بر اصول چون عمل ظاهر در فعل خارجى است نه قلبى و محقق ميشود که آنها ضرر بخودشان رسانده بودند که عمرشان را در باطل صرف نموده و عذاب ابدى را براى خود ذخيره کرده بودند و بى‌نتيجه ميشود براى آنها افتراشان بخدا در بدعت‌هايى که ميگذاردند و افتراشان بر بتان در اينکه مى‌گفتند اينها شفعاء ما هستند در روز قيامت و بنابر آنچه ذکر شد استفهام در بدو آيه انکارى است و ضمير در تاويله بکتاب راجع است باعتبار اشتمال آن بر مواعيد و همچنين ضمير در نسوه و مراد جلد 2 صفحه 433 از نسيان ترک عمل بآنست و او نردّ عطف است بر مدخول هل که جمله يکون لنا من شفعاء باشد ولى يکون حذف شده است براى وضوحش و مراد از کم شدن بى‌ثمر شدن است که در بى‌نتيجه بودن با آن شريک است ..