تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالاً سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ کُلِّ الثَّمَراتِ کَذلِکَ نُخْرِجُ الْمَوْتى‌ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ (57) ترجمه‌ و او است آنکه ميفرستد بادها را بشارت دهندگان پيش از نزول رحمت خود تا چون بردارند ابران گرانبار آنرا برانيم آنرا از براى بلدى مرده پس فرو فرستيم بآن آب را پس بيرون آوريم بآن از همه ميوه‌ها اين چنين بيرون ميآوريم مردگانرا باشد که شما پند گيريد. تفسير بشرا جمع بشير و حال است از رياح که جمع ريح است و بين يدى رحمته کنايه از تقدم آنها است بر نزول باران رحمت و سحاب بفتح جمع سحابه است که بمعنى ابر است لذا متّصف بصفت جمع که ثقالا باشد شده است و گرانبارى ابر بآب دارى آنست و افراد ضمير در سقناه و به گفته‌اند بملاحظه لفظ سحاب است و بنظر حقير براى دلالت آن بر جنس است و در خاتمه استدلال بر معاد شده است که آنهم مانند اينها مقدور الهى است براى تذکّر خلق و بعضى نشرا بنون جمع نشور بمعنى ناشر قرائت نموده‌اند و ميت بتخفيف يا نيز قرائت شده است ..