بنابر آنچه از شأن نزول‌ها و برخى روايات بدست مى‌آيد، آيه درباره‌ى کسانى نازل شده است که درصدد تخريب مساجد برآمده بودند. در طول تاريخ، تخريب مساجد ويا جلوگيرى از رونق آنان بارها به دست افراد منحرف و طاغوت‌ها صورت گرفته است. از تخريب بيت‌المقدّس و آتش زدن تورات به دست مسيحيان به رهبرى شخصى به نام «فطلوس» گرفته تا ممانعت قريش از ورود مسلمانان به مسجدالحرام، نشانه‌اى از همين تلاش‌هاست.
امروز نيز از يک سو شاهد تخريب مساجد باقيمانده از صدر اسلام در کنار قبور ائمه بقيع عليهم السلام
جلد 1 - صفحه 185
به بهانه مبارزه با شرک هستيم و از طرف ديگر ويرانى مساجد تاريخى، همانند مسجد بابرى در هند که نشانگر قدمت مسلمانان در شبه قارّه هند است، به چشم مى‌بينيم. اينها همه حکايت از روحيّه‌ى کفرآلود طاغوت‌ها و جاهلانى دارد که از ياد ونام خداوند که در مراکز توحيد طنين انداز مى‌شود، وحشت دارند.
اين آيه به والدين و بزرگانى که از رفتن فرزندانشان به مساجد ممانعت به عمل مى‌آورند، هشدار مى‌دهد.
اگر خرابى مسجد ظلم باشد پس آباد کردن مسجد، انفع کارها مى‌باشد. «1»