اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قال‌َ يا قَوم‌ِ لَيس‌َ بِي سَفاهَةٌ وَ لکِنِّي رَسُول‌ٌ مِن رَب‌ِّ العالَمِين‌َ (67)
خطاب فرمود حضرت هود بقوم خود کساني که او را رمي بسفاهت کردند فرمود اي قوم من نيست سفاهتي در من و لکن من فرستاده از پروردگار عالميان هستم قال‌َ يا قَوم‌ِ قومي بود ياء حذف شده کسره بجاي ياء است لَيس‌َ بِي سَفاهَةٌ گفتيم سفاهت مقابل رشد است و مراد رشد عقلي است و عقل بمعني درک حسن و قبح و مصلحت و مفسده و خير و شر و نفع و ضرر و صلاح و فساد است و اينکه موهبت بزرگي است. از خواجه نصير الدين که ميتوان گفت در علماء شيعه و سني و حکماء و متکلمين و اهل هيئت نظير نداشته نقل است که در مناجات خود عرض ميکند (پروردگارا هر که را عقل دادي چه ندادي و هر که را عقل ندادي چه دادي) و البته افراد انسان در مراتب عقل مختلف هستند از حيث ضعف و قوت هر که را بمقدار قابليت باو افاضه شده و اقواي جميع مراتب عقلي است که خداوند بانبياء و ائمه اطهار عليهم السّلام افاضه فرموده در همان عالم نورانيت ديگر چه رشدي است بالاتر از رشد انبياء و بسيار ظلم است که يک همچه پيغمبري را رمي بسفاهت کنند لذا دليل ميآورد براي نفي سفاهت که ميفرمايد وَ لکِنِّي رَسُول‌ٌ مِن رَب‌ِّ العالَمِين‌َ در اينکه جمله دو نکته مهم اعمال شده: يکي مقام رسالت که رشد عقلي او از همه بالاتر و قوي‌تر است چنانچه اشاره شد، ديگر از طرف مربّي تمام عوالم امکاني هستم که هر ممکني را بکمال رشد ميرساند که معني تربيت است البته رسول خود را ارشد مخلوقات قرار ميدهد نبايد همچه رشيدي را سفيه شمرد