اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قال‌َ قَد وَقَع‌َ عَلَيکُم مِن رَبِّکُم رِجس‌ٌ وَ غَضَب‌ٌ أَ تُجادِلُونَنِي فِي أَسماءٍ سَمَّيتُمُوها أَنتُم وَ آباؤُکُم ما نَزَّل‌َ اللّه‌ُ بِها مِن سُلطان‌ٍ فَانتَظِرُوا إِنِّي مَعَکُم مِن‌َ المُنتَظِرِين‌َ (71)
فرمود حضرت هود بقوم خود که بتحقيق واقع شد بر شما پليدي و غضب الهي آيا با اينکه باز با من مجادله ميکنيد در اسماء بتها که شما و پدرانتان اسم گذارده‌ايد که اسم الوهيت باشد و آنها را آلهه خود پنداشته و حال آنکه هيچ مدرکي و برهاني از جانب خداوند درباره آنها نازل نشده پس انتظار بلاء را داشته باشيد محققا من هم با شما از انتظار داشته‌ها هستم و منتظرم.
قال‌َ قَد وَقَع‌َ عَلَيکُم مِن رَبِّکُم رِجس‌ٌ وَ غَضَب‌ٌ بعض مفسرين گفتند که مضارع محقق الوقوع در حکم ماضي است و مراد از رجس و غضب همان بلائي است که بعدا بآنها متوجه ميشود لکن اينکه اشتباه بزرگي است زيرا بعد از وقوع جاي مجادله و انتظار نيست بلکه مراد از رجس و غضب قحطي و نيامدن باران بر آنها بود که نقل ميکنند که هفت سال يا سه سال بر آنها باران نيامد و مرسوم بين آنها اينکه بود که در ابتلاء سخت ميآمدند مکه و دعاء ميکردند جماعتي را مبعوث کردند بروند مکه و دعاء کنند و در آن زمان مکه در تصرف امالقه بود و رئيس آنها در مکه شخصي بود بنام معوية إبن بکر و مادرش از قوم عاد بود و در خارج مکه بود اينها
جلد 7 - صفحه 363
ابتداء بر او وارد شدند و نظر به اينکه مادرش از اينکه طائفه بود از آنها پذيرايي و اکرام و احترام گذاشت آنها چون مورد اکرام او شدند نزد او توقف کردند و شرب خمر ميکردند او نميتوانست آنها را ردّ کند چون ضيف او بودند و از آن طرف هم ميديد که قوم مادرش در قحطي گرفتار هستند و اينها نميروند در مکه دعاء کنند بيک سياستي اشعاري تعليم مغنّيان کرد که براي آنها تغنّي کنند و نفهمند اينکه اشعار از کيست که مفاد آن اشعار اينکه است که چرا نميرويد دعاء کنيد و قوم خود را از قحطي نجات دهيد تا آخر قصّه بناء علي هذا مفاد فرمايش حضرت هود اينست که ديديد گرفتار قحطي و خشکسالي شديد بيائيد ايمان بياوريد تا اينکه بلاء از شما برطرف شود مع ذلک أَ تُجادِلُونَنِي فِي أَسماءٍ در مورد اصنام خود و آنها را ميپرستيد و آلهه خود قرار داديد سَمَّيتُمُوها أَنتُم وَ آباؤُکُم که پيش خود و من عندي آنها را باين نام ميخوانيد ما نَزَّل‌َ اللّه‌ُ بِها مِن سُلطان‌ٍ کدام پيغمبري بشما گفته، کدام کتابي بشما دستور داده، کدام عقلي بر طبق اينکه حکم کرده که شرک بياوريد و غير خدا را پرستش کنيد.
فَانتَظِرُوا منتظر آن بلاء هلاک کننده که خداوند بمن خبر داده و من بشما ابلاغ کردم باشيد إِنِّي مَعَکُم مِن‌َ المُنتَظِرِين‌َ من هم انتظار وعده او را دارم که هر که ايمان آورد نجات يابد و هر که بشرک و کفر باقي ماند هلاک شود: