اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَأَنجَيناه‌ُ وَ الَّذِين‌َ مَعَه‌ُ بِرَحمَةٍ مِنّا وَ قَطَعنا دابِرَ الَّذِين‌َ کَذَّبُوا بِآياتِنا وَ ما کانُوا مُؤمِنِين‌َ (72)
پس نجات داديم او را و کساني که ايمان آورده بودند با او بسبب رحمتي از ما و بريديم دنباله کساني که تکذيب کردند بآيات ما و نبودند مؤمن بآنها.
دارد بعد از آني که آن عدّه مذکوره رفتند مکه براي دعاء باران در ميان
جلد 7 - صفحه 364
آنها يک نفر بود باطنا بحضرت هود ايمان آورده بود و در ظاهر با آنها بود عرض کرد پروردگارا اگر هود بر حق است بر ما نازل فرما باران را سه قطعه ابر ظاهر شد سفيد و زرد و سياه و خطاب شد يکي از آنها را اختيار کنند عاد ابر سياه را اختيار کردند بخيال آنکه باران آن بيشتر است که خداوند از قول آنها نقل ميفرمايد فَلَمّا رَأَوه‌ُ عارِضاً مُستَقبِل‌َ أَودِيَتِهِم قالُوا هذا عارِض‌ٌ مُمطِرُنا احقاف آيه 23 و خطاب شد بحضرت هود که با مؤمنين از ميان قوم خارج شوند که مفاد فَأَنجَيناه‌ُ وَ الَّذِين‌َ مَعَه‌ُ است و البته اينکه يک نوع رحمت و تفضل است بِرَحمَةٍ مِنّا پس از آن امر شد بباد، و در روايت ابي حمزه از حضرت باقر عليه السّلام است که فرمود
(ان‌ّ للّه تبارک و تعالي بيت ريح مقفّل عليه لو فتح لأذرت ما بين السماء و الارض ما ارسل علي قوم عاد الّا قدر الخاتم)
خداوند از آن ابر سياه بادي ارسال فرمود که مفاد رِيح‌ٌ فِيها عَذاب‌ٌ أَلِيم‌ٌ تُدَمِّرُ کُل‌َّ شَي‌ءٍ بِأَمرِ رَبِّها فَأَصبَحُوا لا يُري إِلّا مَساکِنُهُم احقاف آيه 24، و اينکه باد هفت شب و هشت روز باتصال وزيد که ميفرمايد وَ أَمّا عادٌ فَأُهلِکُوا بِرِيح‌ٍ صَرصَرٍ عاتِيَةٍ سَخَّرَها عَلَيهِم سَبع‌َ لَيال‌ٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيّام‌ٍ حُسُوماً فَتَرَي القَوم‌َ فِيها صَرعي کَأَنَّهُم أَعجازُ نَخل‌ٍ خاوِيَةٍ فَهَل تَري لَهُم مِن باقِيَةٍ حاقه آيه 6- 8، و از اينکه جمله اخيره و از جمله وَ قَطَعنا دابِرَ الَّذِين‌َ کَذَّبُوا بِآياتِنا استفاده ميشود که از نسل عاد احدي باقي نماند و بکلي قطع نسل آنها شد و بدلالت التزاميه دلالت دارد که در نسل آنها تا قيامت اگر باقي بود يک نفر مؤمن پيدا نميشد مثل قوم نوح که فرمود لا يَلِدُوا إِلّا فاجِراً کَفّاراً نوح آيه 28.
وَ ما کانُوا مُؤمِنِين‌َ از اينکه جمله هم استفاده ميشود که اينها ديگر قابل هدايت نبودند و ايمان نميآوردند چنانچه دارد در مقاتله امير المؤمنين عليه السّلام در جنگها و حضرت حسين عليه السّلام هر کدام اعداء در نسل آنها مؤمني بوجود ميآمد او را رها ميکردند و از قتل او خودداري مينمودند.
365