تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ ما سَبَقَکُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ (80)
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ: و ياد بياور اى پيغمبر براى امت، قضيه لوط را، يا و فرستاديم لوط را مانند انبياء سلف زمانى را که گفت قوم خودش را که اهل سدوم بودند.
و نسب آن حضرت: لوط بن هاران بن تارخ بن ابراهيم الخليل عليهم السّلام. و ناميده شد لوط به جهت آنکه مجذوب و محبوب قلب ابراهيم عليه السّلام و لاصق به او بود در اتباع ملت و سيره او. و ابراهيم عليه السّلام محبت شديدى به او داشت. فرمود به قوم که مرتکب عمل شنيع بودند به استفهام انکارى بطور توبيخ و سرزنش. أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ: آيا بجا مى‌آوريد عمل قبيحه شنيعه‌اى را که مجاوز از حد و فاعل آن منکر و مستقبح است و سبقت و پيشى گرفتيد در فعل چنين فاحشه قبيحه. ما سَبَقَکُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ: سبقت نکرد شما را بر اين معصيت عظيمه، هيچ احدى از جميع عالميان پيشينيان.
«1» نهج البلاغه، خطبه 199.
جلد 4 صفحه 128