نکته‌های تفسیر نور

اهل کتاب و مشرکان، هرکدام به نوعى براى خداوند فرزندى مى‌پنداشتند؛ يهوديان‌ «1». آل‌عمران، 191. «2». بقره، 177. «3». حج، 40. جلد 1 - صفحه 188 مى‌گفت: عُزَير فرزند خداست. «وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ» «1» مسيحيان نيز حضرت عيسى را فرزند خدا معرّفى مى‌کردند، «وَ قالَتِ النَّصارى‌ الْمَسِيحُ ابْنُ اللَّهِ» «2» و مشرکان، فرشتگان را فرزندان خدا مى‌دانستند. «يَجْعَلُونَ لِلَّهِ الْبَناتِ» «3» اين آيه ردّى است بر اين توهّم غلط ونابجا، وذات خداوند را از چنين نسبتى‌هايى منزّه مى‌داند. خدا را با خود مقايسه نکنيم. اگر انسان نياز به فرزند دارد بخاطر موارد ذيل است: 1. عمرش محدود است و ميل به بقاى خويش و نسل خويش دارد. 2. قدرتش محدود است و به معاون و کمک کننده نياز دارد. 3. نيازمند محبّت و عاطفه است و لازم است مونسى داشته باشد. ولى خداوند از همه‌ى اين کمبودها و نيازها منزّه است، بلکه هرچه در آسمان‌ها و زمين است، همه در برابر او متواضعند.