نکته‌های تفسیر نور

او نه تنها مالک همه‌ى موجودات است، بلکه خالق آنها نيز هست، آن هم بطور بديع و بدون نقشه قبلى. پس او چه نيازى به فرزند دارد؟! هرگاه وجود چيزى را اراده کند، به او مى‌گويد: باش! وفوراً خلق مى‌شود. به تعبير امام رضا عليه السلام: «فارادة الله الفعل لا غير ذلک يقول له کن فيکون بلا لفظ و لا نطق و لا همة و لا تفکر» خداوند در کار خويش حتّى نيازمند گفتن کلمه «کُن» نيست، اراده‌ى او همان و آفريدن همان. «1» در اين چند آيه، با قدرت الهى آشنا شديم: - «لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ» مشرق و مغرب براى اوست. - «لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» آسمان‌ها وزمين براى اوست. - «کُلٌّ لَهُ قانِتُونَ» همه براى او متواضع وفرمان بردار هستند. - «بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» پديد آورنده ابتکارى آسمان‌ها وزمين اوست. - «کُنْ فَيَکُونُ» به فرمان او هر چيز موجود مى‌شود. همان‌گونه که خداوند در يک آن مى‌آفريند، در مقام قهّاريّت نيز مى‌تواند در يک آن همه چيز را از بين ببرد. چنانکه در آيه 19 سوره ابراهيم مى‌فرمايد: «إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْکُمْ وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ» ايمان به چنين قدرتى، که وجود و عدم همه چيز بدست اوست، به انسان توانايى فوق‌العاده مى‌دهد و او را از يأس و نااميدى باز مى‌دارد.