نکته‌های تفسیر نور

«ملت»، به معناى کيش و آيين است، چنانکه در جاى ديگر مى‌خوانيم: «مِلَّةَ أَبِيکُمْ إِبْراهِيمَ» «1». «فتح» در اين گونه موارد، به معناى قضاوت و داورى براى راهگشايى است، يعنى سخن آخر را خداوند مى‌گويد تا از بن‌بست خلاص شده و راه باز شود. چون ياران شعيب عليه السلام، دين را بر اساس بيّنه و استدلال پذيرفته‌اند، نه هوا و هوس؛ پس آن را رها نخواهند کرد. مگر آنکه خداوند دستور دهد و خداوند هم هرگز دستور بازگشت به شرک و کفر را نمى‌دهد، چون معمولًا کسى از دستورش بر مى‌گردد که از کردارش پشيمان شود و خداوند هرگز چنين نيست. «1». حج، 78. جلد 3 - صفحه 117