اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَتَوَلّي عَنهُم وَ قال‌َ يا قَوم‌ِ لَقَد أَبلَغتُکُم رِسالات‌ِ رَبِّي وَ نَصَحت‌ُ لَکُم فَکَيف‌َ آسي عَلي قَوم‌ٍ کافِرِين‌َ (93)
پس اعراض فرمود شعيب از کفار و مشرکين و فرمود اي قوم من هرآينه بتحقيق من ابلاغ کردم بشما دستورات پروردگار خود را و نصيحت کردم شما را که بپذيريد فرمان الهي را و شما نپذيرفتيد پس براي چه و چگونه محزون باشم از نزول بلا بر قومي که کافر هستند.
فَتَوَلّي عَنهُم اينکه در موقعي بوده که خبر داده از نزول بلاء و چون بايد پيغمبر با مؤمنين از ميان قوم بيرون روند که از بلاء نجات يابند موقعي که حضرت شعيب خواست خارج شود و از قوم بيرون رود بآنها فرمود قال‌َ يا قَوم‌ِ خطاب بکفار قوم لَقَد أَبلَغتُکُم رِسالات‌ِ رَبِّي من بوسيله رسالتم عمل کردم و آنچه بايد و شايد بشما از دستورات الهي رساندم بعلاوه وَ نَصَحت‌ُ لَکُم شما را هم پند و اندرز دادم و آنچه صلاح شما بود گفتم نپذيرفتيد ديگر براي چه و چگونه که مفاد فکيف است آسي متکلم وحده است محزون و غصه‌دار باشم که شما گرفتار بلاء و هلاکت شويد يعني نبايد کسي محزون باشد عَلي قَوم‌ٍ کافِرِين‌َ از اينکه جمله و آيات بسياري در قرآن استفاده ميشود که مؤمن نبايد براي کفار که گرفتار هر گونه عذابي در دنيا و آخرت شوند دلسوزي کند و محزون باشد بلکه مخالف و معاند و غير مؤمن هر که هست و هر چه هست بايد لعن کرد و از خداوند طلب کرد شدت عذاب آنها را و از آنها بيزاري جست چنانچه خطاب بپيغمبر اکرم صلّي اللّه عليه و آله و سلّم
جلد 7 - صفحه 394
ميفرمايد وَ لا تَحزَن عَلَيهِم حجر آيه 88- بني اسرائيل آيه 128- نمل آيه 72 و اخبار در مورد لعن و طرد اعداء دين بسيار است حتي گفتيم که لعن آنها بدو درجه ثوابش از صلوات بالاتر است زيرا محبت با اهل ايمان بالاخص انبياء و اوصياء ويژه محمّد و آل محمّد صلّي اللّه عليه و آله و سلّم سه درجه دارد: اول فقط آنها را دوست دارد که مفاد صلوات است، دوم دوستداران آنها را هم دوست دارد دوست دوست باشد، سوم دشمنان آنها را دشمن دارد که مفاد لعن و طرد باشد.