اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ثُم‌َّ بَدَّلنا مَکان‌َ السَّيِّئَةِ الحَسَنَةَ حَتّي عَفَوا وَ قالُوا قَد مَس‌َّ آباءَنَا الضَّرّاءُ وَ السَّرّاءُ فَأَخَذناهُم بَغتَةً وَ هُم لا يَشعُرُون‌َ (95)
پس از آن بأساء و ضرّاء تبديل ميکنيم بجاي آن بليات نيکي‌هايي از فراواني نعمت و کثرت مال و جاه تا اينکه در شهوات فروروند و ميگويند دنيا هميشه اينکه نحو بوده پيشينيان ما هم گاهي در شدت بودند و گاهي در نعمت و راحتي پس يک مرتبه دفعة و بغتة آنها را ميگيريم ولي متوجه نميشوند و درک نميکنند.
ثُم‌َّ بَدَّلنا مَکان‌َ السَّيِّئَةِ الحَسَنَةَ مراد از سيئه همان بأساء و ضراء بوده که آنها را خوش نيايد، و حسنه فراواني و زيادتي نعمت و مال و جاه که محبوب و مطلوب آنها است و غافل از اينکه امتحانات الهي مختلف است غني و فقر، صحت و مرض، نعمت و بلاء، عزت و ذلت، قوت و ضعف تمام امتحان است مؤمن در هر حالي که هست شاکر و راضي و متوجه انجام تکليف است ولي غير مؤمن تمام اينها را پيش آمد دهر و روزگار ميداند و ميگويد سيب که بالا ميرود هزار چرخ ميخورد و بغفلت ميگذراند و ميگويد همين نحو بوده.
حَتّي عَفَوا يعني سير ميشوند از مال و جاه و کثرت اتباع وَ قالُوا قَد مَس‌َّ آباءَنَا الضَّرّاءُ وَ السَّرّاءُ پدران ما هم يک روز ضرر يک روز نفع، يک روز خوش يک روز ناخوش، يک روز فقير يک روز غني در هر حال که باشد ما دست از اعمال زشت خود برنميداريم و گوش بکلمات انبياء و ائمه و علماء نميدهيم و مشغول کار خود ميباشيم.
فَأَخَذناهُم بَغتَةً يک دفعه زلزله ميشود چندين هزار تلفات ميدهد، بام ميآيد چندين هزار هلاک ميشوند، وباء و طاعون و مرگ فجأه و سکته و امراض علاج ناپذير مثل سرطان و فشار و قند و غوره و رماتيسم و تصادفات ميآيد که ديگر
جلد 7 - صفحه 397
چاره‌اي نيست و حال آنکه وَ هُم لا يَشعُرُون‌َ اصلا درک نميکنند و توجه ندارند و اينها را تصادفات طبيعت ميشمارند و خشم طبيعت نام ميگذارند و ابدا متوجه غضب الهي نيستند و مستند باعمال زشت خود نميدانند.