تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) سوره الأعراف «7»: آيات 97 تا 99 أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ (97) أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ (98) أَ فَأَمِنُوا مَکْرَ اللَّهِ فَلا يَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ (99) ترجمه‌ آيا پس ايمن شدند اهل بلاد که بيايد آنها را عذاب ما هنگام شب و آنها باشند خفتگان‌ آيا و ايمن شدند اهل بلاد که بيايد آنها را عذاب ما چاشتگاه در حاليکه آنها بازى ميکنند آيا پس ايمن شدند از مکر خدا پس ايمن نمى‌شوند از مکر خدا مگر گروه زيانکاران‌ تفسير پس از آنکه از آيات سابقه معلوم شد که عذاب الهى در صورت تکذيب انبيا و مخالفت با ايشان مترقّب است و وقت معيّنى ندارد بلکه ممکن است ناگهانى وارد شود نبايد مردم معصيت کار ايمن از عذاب خدا باشند پس استفهام براى انکار و ملامت بر ايمنى است و بيات شب را بروز آوردن است بمعنى بيتوته و اينجا مراد وقت اين کار است که شب باشد و جمله و هم نائمون حال است از اهل بلاد و ضحى وقت بلند شدن آفتاب است و مراد از لعب کارهاى بى‌فائده است و مراد از مکر خدا معامله او است با بندگان بر خلاف انتظار آنها مانند آنکه بآنها نعمت و صحت و فراغت کرامت فرمايد تا مست و مغرور جلد 2 صفحه 455 شوند و آنچه از خبث طينت دارند بارز شود ناگهان آنها را مستأصل و مقهور و نيست و نابود فرمايد و معلوم است که اين قبيل اشخاص زيان‌کارند که نظر در ادلّه و تواريخ ننمودند تا از حال پيشينيان خود عبرت گيرند و بدانند که بنده بايد هميشه و در هر حال از خداى خود خائف باشد و باو اميدوار تا پيرامون معصيت نگردد و در عبادت کوتاهى ننمايد و قمى ره فرموده مکر از خداوند عذاب است.