تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ (98)
أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى: آيا ايمن شدند مخالفين و کافرين هر شهرى، أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى: اينکه بيايد ايشان را عذاب ما در وقت چاشت که هنگام ارتفاع شمس است، وَ هُمْ يَلْعَبُونَ: و حال آنکه ايشان مشغول باشند به امور دنيويه که بازيچه گاه غافلان است. يا مشتغل هستند به امورى که نفعى به آنها نرساند. حاصل آيه کريمه تخويف است به نزول عذاب به مخالفين و عاصين، در وقتى که در غايت غفلت باشند، و آن حال نوم در شب و حال چاشت در روز، چه در اين دو وقت غالب است بر مردم تشاغل، و عدم توجه و التفات به خالق.
تبصره: شيخ أبو الفتوح رازى رحمه الله فرمايد: مراد به قرا، اهل شهرهائى است که مصر باشند در کفر و معصيت، و مورد آيه شريفه مورد امر است به آگاهى و دور انديشى و ترک غفلت، و آنکه ايمن نباشند از عذاب نه به شب و نه به روز.
علامه مجلسى رحمه الله در جلد 17 بحار از سيد بن طاوس رحمه الله که در کتاب سعد السعود فرمايد: ديدم در زبور سوره 68 خداوند متعال فرمايد: «ابن آدم لمّا رزقتکم اللّسان و اطلقت لکم الاوصال و رزقتکم الاموال، جعلتم الاوصال کلّها عونا على المعاصى کانّکم بى تغترّون و بعقوبتى تتلاعبون، و من اجرم الذّنوب و اعجبه حسنه فلينظر الارض کيف لعبت بالوجوه فى القبور و تجعلها رميما!» «1» پسر آدم، چون روزى فرمودم شما را لسان، و رها ساختم براى
«1» بحار الانوار، جلد 77 (کتاب المواعظ) صفحه 40.
جلد 4 صفحه 148
شما عطاها را، و روزى گردانيدم شما را اموال؛ قرار داديد عطاها و جوائز را تماما مساعد و کمک بر معاصى، آيا شما به من جرئت کرديد و به عقوبت من بازى مى‌کنيد! هر که گناه نمايد و معجب شود به حسن خود، پس هر آينه نظر کند زمين را، چگونه بازى مى‌کند با وجوه در قبور، و گردانيده است آن صورتها را پوسيده.