اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قال‌َ إِن کُنت‌َ جِئت‌َ بِآيَةٍ فَأت‌ِ بِها إِن کُنت‌َ مِن‌َ الصّادِقِين‌َ (106)
فرعون گفت بحضرت موسي که اگر تو با بيّنه و دليل آمده‌اي پس آيت و برهان خود را اقامه کن اگر هستي از راستگويان.
قال‌َ إِن کُنت‌َ جِئت‌َ بِآيَةٍ آية نشانه است و آن فعلي است از افعال الهي که از تحت قدرت بشر خارج است و از اينکه جهت تعبير بمعجزه ميکنند که ديگران عاجز هستند، و در مفهوم معجزه و فرق بين آن و کرامت اينست که اگر مقرون بدعوي باشد معجزه است و اگر نباشد کراماتش نامند مثل کراماتي که از ذراري ائمه (ع) و اصحاب آنها و از علماء اعلام و از قبور مطهره آنها صادر شده، و تعبير معجزه بآية براي اينست که اگر کسي پيغامي براي کسي بدهد بکسي بايد يک نشاني که ميان آنها هست باو بدهد که معلوم باشد اينکه از جانب او آمده سر خود نيامده فَأت‌ِ بِها چه نشاني داري إِن کُنت‌َ مِن‌َ الصّادِقِين‌َ پس بياور آن نشاني را نکتة- باصطلاح معروف است شاهد نطلبيده مجروح است انبياء در مقابل امة بعد از مطالبه آنها بايد اقامه معجزه کنند زيرا بسا اشخاصي که بمجرد دعوي نبوت
جلد 7 - صفحه 410
قطع بصدق پيدا ميکنند از خصوصياتي که در طرف مشاهده کردند مثل حضرت امير المؤمنين عليه السّلام و عليا عليّه خديجه که بمجرد دعوي حضرت رسالت پذيرفتند و احتياج باقامه معجزه نداشتند بلکه بسياري بواسطه اخلاق حميده آن حضرت ايمان آوردند و در انبياء بوده چنين افرادي مثل لوط نسبت بابراهيم و هارون نسبت بموسي و امثال اينها