تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَوْحَيْنا إِلى مُوسى أَنْ أَلْقِ عَصاکَ فَإِذا هِيَ تَلْقَفُ ما يَأْفِکُونَ (117)
وَ أَوْحَيْنا إِلى مُوسى: و وحى فرموديم به موسى عليه السّلام، أَنْ أَلْقِ عَصاکَ: آنکه بيانداز عصاى خود را، پس موسى آن را انداخت اژدهائى سياه شد از شتر بختى بزرگتر، با چهار پاى سطبر و کوتاه، و دنباله دراز، به هيچ چيز نمى‌گذشت مگر آن که او را پست مى‌کرد، و پاى بر چيزى نمى‌گذاشت مگر آن که آن را خرد مى‌نمود، چشمها بر گردن بسته، موها مانند نيزه، دندانها گراز، فراخى دهنش دوازده ذرع با صداى مهيب، فَإِذا هِيَ تَلْقَفُ ما يَأْفِکُونَ:
پس آن هنگام اژدها مى‌بلعيد آنچه تزوير کرده به دروغ به خلق نمودند تمام طنابها و عصاها را که چهل خروار بود فرو برده، به طرف مردم حمله نمود، همه فرار کردند؛ از شدت ازدحام و اضطراب، دوازده هزار نفر هلاک شدند. فرعون محدث شده، بيهوش افتاد، و آن روز چهل مرتبه خود را از ترس ملوث نمود، پس موسى بال او را گرفت، همان عصا شد.
جلد 4 صفحه 165