تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ اسْتَعِينُوا بِاللَّهِ وَ اصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ (128)
چون اين تهديد به سمع بنى اسرائيل رسيد، مضطرب شده به طريق استغاثه روى به موسى آوردند بعد از مشاهده اضطراب آنها:
قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ: فرمود موسى قوم خود را بر وجه تسليت، اسْتَعِينُوا بِاللَّهِ:
طلب يارى کنيد به خداى تعالى، وَ اصْبِرُوا: و صبر نمائيد بر آنچه به شما مى‌گويد، إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ: بدرستى که زمين خاصه است براى حق تعالى، يُورِثُها مَنْ يَشاءُ: ميراث مى‌دهد و عطا فرمايد آن را بدون عوض هر که را مى‌خواهد، مِنْ عِبادِهِ: از بندگان خود، وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ: و سر انجام نيکو که ظفر و نصرت او است در دنيا و نعيم بهشت در عقبى براى پرهيز کاران. غرض موسى عليه السّلام از اين کلام، تسلى بنى اسرائيل بود بر آنکه دنيا به کسى نمى‌ماند، و اين چند روزه دولت که فرعونيان دارند عن قريب زوال پذيرد، پس بر آن متحسر مشويد، و به طاعت و پرهيز کارى از معاصى ميل کنيد، که نعيم دائمى جنت خاصه متقيان است.
جلد 4 صفحه 174