پیام‌های تفسیر نور

1- رفاه و امنيّت، اوّلين خواسته‌هاى مردم از حکومت‌هاست. قالُوا أُوذِينا ... 2- مردم ضعيف الايمان، در هر شرايطى از انبيا توقّع رفاه دارند و در غير اين صورت از آنان نيز انتقاد مى‌کنند. قالُوا أُوذِينا مِنْ قَبْلِ‌ ... 3- گاهى رهبران آسمانى، مورد انتقاد پيروان کم‌ظرفيّت و کم‌تحمّل خود نيز قرار مى‌گرفتند. «قالُوا أُوذِينا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِيَنا وَ مِنْ بَعْدِ ما جِئْتَنا» 4- اغلب مردم، سعادت و خوشى را در راحتى و آسايش مى‌پندارند و نبود آن را ناکامى مى‌دانند، غافل از آنکه اديان آسمانى براى تنظيم و جهت صحيح دادن به زندگى آمده‌اند، نه برطرف کردن تمام مشکلات دنيوى مردم. مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِيَنا وَ مِنْ بَعْدِ ما ... 5- مشکلات طبيعى و اجتماعى را بايد از راه طبيعى و با تدبير حل کرد، نه با اعجاز. (با توجه به آيه قبل‌ «اصْبِرُوا»، و جمله: «بَعْدِ ما جِئْتَنا» 6- رهبر بايد انتقادها را بشنود و پيام اميدبخش بدهد. «عَسى‌ رَبُّکُمْ» 7- ايمان به نظارت خداوند، مايه‌ى دقّت و پرهيزکارى است. «يَسْتَخْلِفَکُمْ فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرَ» 8- حکومت بر مردم، وسيله‌ى آزمايش است، نه لذّت‌جويى. «فَيَنْظُرَ کَيْفَ» 9- مردم در قبال حکومت مسئولند و با آن آزمايش مى‌شوند. «کَيْفَ تَعْمَلُونَ» و نفرمود: «کيف أعمل»