تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالَ يا مُوسى‌ إِنِّي اصْطَفَيْتُکَ عَلَى النَّاسِ بِرِسالاتِي وَ بِکَلامِي فَخُذْ ما آتَيْتُکَ وَ کُنْ مِنَ الشَّاکِرِينَ (144) بعد از آن اخبار فرمايد از عظيم انعام خود بر موسى به اصطفا و جلال قدر و امر او به شکر گزارى: قالَ يا مُوسى‌: فرمود حق تعالى اى موسى، إِنِّي اصْطَفَيْتُکَ عَلَى النَّاسِ بِرِسالاتِي وَ بِکَلامِي‌: بتحقيق من اختيار نمودم تو را به نبوت و پيغمبرى خود و تخصيص دادم تو را به تکلم خود بدون واسطه ملائکه. در مجمع- خداى تعالى تکلم فرمود با موسى در کوه طور و تکلم فرمود با حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در سدرة المنتهى، فَخُذْ ما آتَيْتُکَ‌: پس اخذ کن آنچه عطا فرمودم تو را از تورات و تمسک نما به اوامر من، وَ کُنْ مِنَ الشَّاکِرِينَ‌: و باش از معترفين به نعمت من و قائمين به شکر گزارى من، بر حسب مراتب آن، چه هر قدر نعمت اعظم و اجل باشد، هر آينه بايد شکر آن اتم و اکمل باشد. در کافى شريف روايت از حضرت صادق عليه السّلام فرمايد: وحى فرمود خداى تعالى به موسى که اى موسى، مى‌دانى براى چه برگزيدم تو را به تکلم خود غير ساير خلقم؟ عرض کرد: پروردگارا، براى چه باشد؟ وحى نمود خداى تعالى: اى موسى، بتحقيق زير و رو کردم بندگان خودم را از ظهر به بطن، پس نيافتم در آنها بنده‌اى نفسش ذليل‌تر براى من از تو، اى موسى بدرستى که وقتى نماز کنى مى‌گذارى خدّ خود را بر خاک. «1» تنبيه: از اين حديث شريف معلوم شود وضع «خدّ» «2» بر ارض نهايت مرتبه ذلت عبوديت و مرغوب درگاه الهى است. «1» اصول کافى، جلد دوّم، کتاب الايمان و الکفر، باب التواضع، صفحه 123، حديث 7. «2» خدّ گونه، صورت. جلد 4 صفحه 194