تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا وَ لِقاءِ الْآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلاَّ ما کانُوا يَعْمَلُونَ (147)
بعد از آن در بيان وعيد آنها فرمايد:
وَ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا: و آن کسانى که تکذيب کردند آيات ما را از معجزات و کتب منزله، وَ لِقاءِ الْآخِرَةِ: و به دروغ پنداشتند رسيدن به آخرت و مشاهده ثواب آن، حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ: باطل و فاسد گشت اعمال دنيويه آنها و در آخرت به آن منتفع نشوند، چه آن اعمال بر نهجى صادر نشد که مستحق ثواب شوند، زيرا بر خلاف مأمور به بود. پس بر سبيل تقريع و انکار مى‌فرمايد: هَلْ يُجْزَوْنَ: (استفهام انکارى) آيا جزا داده شوند يعنى پاداش داده نشوند، إِلَّا ما کانُوا يَعْمَلُونَ: مگر آنچه را بودند که در دنيا بجا مى‌آوردند، يعنى جزا بر سبيل عدل است نه ظلم.