تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ وَ رَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنا رَبُّنا وَ يَغْفِرْ لَنا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ (149) بعد از آن اخبار فرمايد از ندامت ايشان: وَ لَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ‌: و چون آن هنگام که نهايت پشيمان شدند از عبادت عجل و بر آن تحسر خوردند، اين کنايه است از شدت ندامت، چه نادم متحير دست خود به دندان گيرد از غايت غم و غصه، پس دست او مسقوط فيه باشد، چه دهان او در آن واقع شود (و جار و مجرور در مقام فاعل است). جلد 4 صفحه 201 وَ رَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا: و دانستند که ايشان بتحقيق گمراه شدند به جهت عبادت گوساله، قالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنا رَبُّنا: گفتند از روى ندامت، اگر رحمت نفرمايد بر ما و ترخم ننمايد پروردگار ما به قبول توبه، وَ يَغْفِرْ لَنا: و نيامرزد براى ما گناهان ما را، لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ‌: هر آينه به خدا قسم البته باشيم ما از زيانکاران و هلاک شدگان به هلاکت ابدى. قول اصح آنکه بسيارى گوساله پرست شدند.