تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِأَخِي وَ أَدْخِلْنا فِي رَحْمَتِکَ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ (151) چون موسى هارون را تنبيه نمود بر توهّم تهمت و دخول شبهه بر قوم در آنکه اخذ رأس که موجب تعظيم او بود حمل بر استخفاف او کنند: قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِأَخِي‌: گفت موسى اى پروردگار من، بيامرز مرا و مر برادر مرا. اين دعا بر وجه انقطاع به خدا و تقرب به او است تا به سبب آن تحصيل ثواب و رفع درجات خود و برادر خود نمايد و رفع توهّم اينکه صدور اين معنى از موسى نسبت به هارون بر وجه استخفاف بوده باشد نه به جهت آنکه از او و برادرش فعل قبيحى سر زده از صغيره يا کبيره که محتاج استغفار است، زيرا براهين واضحه دالند بر تنزه انبياء از معاصى و قبايح. برهان: غرض از بعثت انبيا حاصل نمى‌شود مگر به عصمت، پس عصمت‌ جلد 4 صفحه 205 انبيا واجب است به جهت غرض مطلوب، چه اگر از پيغمبران صدور معصيت روا باشد، صدور کذب و دروغ از ايشان ممتنع نباشد، پس بر امر و نهى و وعد و وعيد ايشان به سبب دروغ و خطا، اعتماد باقى نماند، و مردم از جهت عدم اعتماد، اتباع و انقياد احکامشان را نکنند؛ لذا فايده بعثت منتفى شود و آن محال است. بنابراين طهارت و عصمت نبى و امام واجب و فرض عين است. وَ أَدْخِلْنا فِي رَحْمَتِکَ‌: و داخل فرما ما را در رحمت و بخشايش خود به مزيد انعام و افضال که آن نعمت جنت است. وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ‌: و تو بهترين بخشندگانى، چه کليّه بخشش، همه، از اثر بخشايش تو است. ادخال رحمت در آخر دعا به جهت بيان شدت رجاء است از قبيل او، چه ابتداء به نعمت موجب اتمام و سعه رحمت او که مقتضى زيادتى نعمت را و ذکر «ارحم الراحمين» به جهت نص است بر آنکه استدعاء رحمت از جانب او باشد نه غير.