تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ ذِلَّةٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ کَذلِکَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ (152)
بعد از فراغ از دعا، در تهديد و وعيد گوساله پرستان فرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ: بدرستى که کسانى که فرا گرفتند گوساله را به پرستش، سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ: زود باشد که برسد ايشان را غضبى از پروردگار آنها، و آن امر الهى بود بر آنکه توبه ايشان آنست که يکديگر را بکشند، وَ ذِلَّةٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا: و برسد ايشان را خوارى در زندگانى دنيا که آن جزيه يا جلاى وطن بود. در منهج- بنا بقولى مراد به غضب آتش جهنم است و ذکر آن به عنوان غضب جهت آنست که ابلغ باشد در زجر از قبيح، و مراد به ذلت قتل ايشان است نفوس خود را يا زجر. وَ کَذلِکَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ:
و همچنانکه جزا داديم گوساله پرستان را، جزا مى‌دهيم افترا کنندگان و دروغگويان و مبتدعان را و هيچ قريه‌اى اعظم از قريه ايشان نبود که گوساله را
جلد 4 صفحه 206
معبود قرار دادند. مالک بن انس گويد: هيچ مبتدعى نباشد مگر آنکه بالاى سر خود مذلتى يابد.