تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِها وَ آمَنُوا إِنَّ رَبَّکَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ (153)
بعد از آن نسبت به تائبين فرمايد:
وَ الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ: و آن کسانى که بجا آورند معاصى را از صغاير و کبائر و شرک، ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِها: پس بازگشتند و توبه نمودند بعد از آن معاصى، وَ آمَنُوا: و ايمان آوردند به يگانگى خدا و تصديق رسول. و اگر مراد غير شرک باشد معنى آنکه: تصديق کردند اين را که حق تعالى توبه گناهکاران را قبول فرمايد، إِنَّ رَبَّکَ مِنْ بَعْدِها: بتحقيق پروردگار تو بعد از توبه و تدارک، لَغَفُورٌ رَحِيمٌ: هر آينه آمر زنده گناهان، مهربان است به قبول توبه عاصيان و اگرچه گناه عظيم باشد مانند شرک عبده عجل و ذنوب کثيره مانند معاصى بنى اسرائيل.
خلاصه عبده عجل، از عمل شنيع خود نادم شده، خدمت موسى طلب استغفار نمودند. خطاب الهى آمد: توبه آنها مقبول است به قتل يکديگر؛ راضى شده، شمشير کشيده؛ ظلمتى ظاهر، تا شفقت رحم، مانع مقاتله نباشد؛ چون هوا روشن شد، هفتاد هزار مرد کشته شده بودند، موسى از غضب فرو نشسته، طلب مغفرت نمود، حق تعالى عفو فرمود.