تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَمَّا سَکَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الْأَلْواحَ وَ فِي نُسْخَتِها هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ (154) جلد 4 صفحه 207 وَ لَمَّا سَکَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ‌: و چون خاموش شد از موسى غضب، و ساکن گرديد خشم او. لطيفه: حق تعالى بر سبيل توسع و تجوز سکون غضب سکوت تعبير فرمود، گر چه خشم سخن نگويد، لکن مرد مغضب در حال وفور غضب، پندارى خشم او سخن گويد از آنچه در دل و نفس او است چون فورت بجاى کلام بود، سکوت بجاى سکون فرمود، و اين تشبيه لطيفه است و سکوت و سکون از حيث معنى و مقاربت يکى است. بعد از تسکين غضب، أَخَذَ الْأَلْواحَ‌: بر گرفت موسى بقيه الواح را که فکنده بود، وَ فِي نُسْخَتِها هُدىً‌: و در نسخه و نوشته آن الواح هدايتى بود به طريق حق، وَ رَحْمَةٌ: و رحمتى به ارشاد صلاح و خير، لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ‌: براى کسانى که ايشان مر پروردگار خود را مى‌ترسند لا غير. طبرسى رضوان اللّه عليه فرمايد: در آيه دلالتى است که ممکن است القاء الواح به سبب غضب باشد نه اعراض، و اخذ آن به جهت حکمت و مواعظ و احکامى بود که در آن مکتوب بود.