تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ (159)
بعد باز عود کلام به قصه بنى اسرائيل فرمايد:
وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى: و از قوم موسى عليه السّلام، أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِ:
جماعتى هستند که هدايت مى‌نمايند خلق را به کلمه حق. يا در حالتى که محقند، وَ بِهِ يَعْدِلُونَ: و به حق و راستى عدول مى‌کنند در حکم ميان خلق.
مراد به اين امت جماعتى‌اند از اهل زمان موسى که ثابت و راسخ بودند بر ايمان و قائم به حق، چنانچه عياشى- از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده. «1»
«1» تفسير عياشى، جلد دوّم، صفحه 31، حديث 89.
جلد 4 صفحه 221
قول دوم- در مجمع روايت از حضرت باقر عليه السّلام فرمايد: اين قوم در وراء زمين چين باشند، و ميان آنها و اهل چين وادى است از ريگ، تا شريعت پيغمبر به ايشان رسيد. هيچ تغيير و تبديلى نيافت. «1» و هيچکدام را مالى نزد صاحب خود نيست به جهت غناى آنها از اقتراض، در شب بر آنها باران نازل، و هر روز آفتاب بر اراضى و بساتين ايشان بتابد، و زراعت آنها بر وجهى نمو و محصول دهد که در هيچ بقعه‌اى از دنيا چنان نباشد.
در منهج- از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است که فرمود: شب معراج بر آنها گذر و با من سخن گفتند، و من نيز با ايشان تکلم نمودم. جبرئيل گفت: مى‌دانيد با که تکلم کنيد؟ گفتند: نه. فرمود: پيغمبر آخر الزمان نبى امى است. ايشان به من ايمان آوردند، و گفتند: موسى ما را وصيت نموده هر که از شما حضرت احمد را دريابد سلام مرا برساند. من گفتم: سلام من بر موسى باد، پس ده سوره از قرآن بر آنها قرائت، و نماز و روزه و نماز جمعه امر و از سيئه منع نمودم و تکليفى ديگر بر آنها نيست.
از ابن عباس نقل است که با عيسى خروج کنند.
و به روايت اصحاب ما با قائم آل محمد عجل اللّه فرجه خروج نمايند.
«1» تفسير مجمع البيان، جلد دوّم، صفحه 489.
جلد 4 صفحه 222