تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ (123) وَ اتَّقُوا يَوْماً: و بترسيد عذاب روزى را که، لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً: از هيبت آن کفايت نکند و دور ننمايد هيچ کسى از کسى چيزى را از عذاب، وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ‌: و قبول کرده نشود از هيچ نفسى فدائى براى او، يعنى بدلى که به عوض او معذب شود، و يا فديه دهد و او را از عذاب برهاند. وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ: و فايده ندهد شفاعت هيچ شافعى بر تقدير وجود شفيع، وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ‌: و نه ايشان يارى کرده شوند در دفع عذاب، يعنى ايشان را سود ندهد نصرت هيچ ناصرى. (تفسير اين آيات قبلا بيان شد.) تبصره: در مجمع- تکرار آيه شريفه را وجوهى است: 1- چون اصول هر نعمتى از حق تعالى باشد، پس به اين دو آيه تکرير و تذکر آن فرمود به جهت مبالغه در شکر گزارى تا اقبال کنند به طاعت الهى که نعيم او بر ايشان ظاهر است. 2- چون فاصله کلامين واقع شده، پس تنبيه و اعاده آن بر وجه حسن به جهت ابلاغ در حجت و تأکيد تذکر است. 3- چون ذکر تورات نموده که‌ تفسير اثنا عشرى، ج‌1، ص: 247 متضمن شأن حضرت عيسى عليه السلام و بشارت حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلم است، پس به اين دو آيه تنبيه نمود به آنچه تفضيل داده ايشان را به سبب آن نه تذکّر نعمتهاى سابقه.