تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِکُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً قالُوا مَعْذِرَةً إِلى‌ رَبِّکُمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ (164) وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ‌: و ياد بياور اى پيغمبر يهود را از اهل آن قريه وقتى که گفتند جماعت ساکته، گروه ناهيه را و ملامت نمودند ايشان را که، لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً: چرا پند مى‌دهيد و موعظه کنيد قومى را که بى‌شبهه، اللَّهُ مُهْلِکُهُمْ‌: خداى تعالى هلاک کننده ايشان است به مخالفت بر ترک تعظيم سبت، أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً: يا عذاب کننده ايشان است به عذاب شديد در آخرت که آتش جهنم است، و اين را به جهت آن مى‌گفتند چون دانسته بودند که موعظه به آنها فايده ندارد به سبب تمادى در عصيان. جلد 4 صفحه 227 قالُوا مَعْذِرَةً إِلى‌ رَبِّکُمْ‌: گفتند فرقه ناهيه اين وعظ ما عذر خواستن و معذرتى است حضور پروردگار شما. مراد آنکه چون امر به معروف و نهى از منکر بر ما واجب است، لذا آنها را موعظه کنيم تا عند اللّه معذور باشيم، وَ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ‌: و شايد ايشان بترسند از خدا و ترک اين معصيت و توبه نمايند تا عذاب الهى نازل نشود.