تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا نَسُوا ما ذُکِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما کانُوا يَفْسُقُونَ (165)
فَلَمَّا نَسُوا ما ذُکِّرُوا بِهِ: پس چون ترک کردند و واگذاشتند فاعلين صيد آنچه پند داده مى‌شدند، يعنى بدان موعظه متعظ نشدند و قبول نکردند، أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ: نجات داديم آنان را که نهى مى‌کردند از بدى و معصيت، وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا: و گرفتيم به قهر، آنان را که ظلم کردند به صيد منهى عنه، بِعَذابٍ بَئِيسٍ: به عذاب بسيار سخت شديد، بِما کانُوا يَفْسُقُونَ: به سبب آنچه بودند که از روى عناد خارج شدند از فرمان ما.
مروى است که چون موعظه ناهيان مؤثر نشد، گفتند در اين شهر بودن، غايت خطر است. قسم به خدا ما با شما نباشيم، و بيتوته نکنيم. شهر را قسمت، و ديوارى بلند در ميان کشيدند و در زير آسمان خوابيدند. صبح اولياء خدا براى تفحص عاصين به در شهر آمدند، ايشان را ساکت، و هر چه در را کوبيدند جوابى نيامد، عاقبت از بام وارد، آنها را معذب ديدند.