تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ساءَ مَثَلاً الْقَوْمُ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا وَ أَنْفُسَهُمْ کانُوا يَظْلِمُونَ (177)
ساءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا: بد است مثل کسانى که تکذيب کردند آيات ما را بعد از علم آنها و حجت برايشان، وَ أَنْفُسَهُمْ کانُوا يَظْلِمُونَ:
و بر نفوس خود بودند که ظلم مى‌کردند به تکذيب آيات، چه عقاب معاصى آنها عايد خودشان شد، و به ساحت جلال احديت، نقصانى وارد نيامد.
تبصره: مراد به قبح مثل قبح صفت آنها است، يعنى بد صفتى باشد ايشان را که مضروب فيه مثل است، نه آنکه مراد اصل مثل باشد، چه آن محض حکمت و صواب مصلحت است که مستلزم حسن باشد.