تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أُمْلِي لَهُمْ إِنَّ کَيْدِي مَتِينٌ (183)
وَ أُمْلِي لَهُمْ: و مهلت دهيم ايشان را مدتى، پس بگيريم ايشان را که: انّ اللّه يمهل و لا يهمل. و عدم معاجله بر اخذ ايشان، به جهت آن است که معاجله به عقوبت کسى کند که خوف فوت آن را داشته باشد؛ و از حيطه سلطنت و قدرت ما هيچ چيز خارج نشود. إِنَّ کَيْدِي مَتِينٌ: بدرستى که اخذ من، سخت، که دفع نکند او را چيزى. و تسميه اخذ به کيد، به جهت آنکه کيد عملى است
«1» مدرک پيشين، حديث اوّل.
جلد 4 صفحه 257
مخفى، همچنين اخذ به استدراج از اين قبيل است، چه ظاهر آن احسان، و باطن آن خذلان، پس اطلاق کيد بر آن مستحسن باشد. و يا مراد به کيد، عذابى است متين و قوى که مانع و دافعى نداشته باشد.
شأن نزول: از حسن و قتاده نقل شده که: پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به کوه صفا برآمده، قريش را دعوت به خدا پرستى و ترهيب و تخويف از بت پرستى مى‌نمود. قريش مى‌گفتند: انّ صاحبهم قد جنّ بات ليلا يصوت الى الصّباح. آيه شريفه نازل شد.