تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هادِيَ لَهُ وَ يَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ (186)
بعد تقرير ما قبل را فرمايد:
مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ: هر که را خداى تعالى تخليه فرمايد و واگذارد به جهت فرط عناد و جحود در عدم قبول ايمان، فَلا هادِيَ لَهُ: پس نيست هيچ
جلد 4 صفحه 261
راهنمائى براى او که هدايت نمايد، چه با وجود نصب ادله واضحه و براهين ساطعه بر حقانيت حق، کافر و جاحد شده، لذا حق تعالى او را در خذلان فرو گذارد، و نظر لطف و توفيق از او باز دارد، پس هادى ديگر براى او نخواهد بود، زيرا خود به سوء اختيار رد ايمان و هدايت، و قبول کفر و ضلالت نمود، وَ يَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ: و مى‌گذارد گمراهان را در طغيان و ضلالتشان در حالتى که متحير و سر گردان و متردد مى‌گردند. بنا بقولى معنى آيه آنکه هر که را خدا در آخرت راه بهشت ننمايد به جهت کفر که مستوجب عقاب دائمى است، هيچکس او را هادى نباشد به جنت. پس او در ظلمات موقف حساب و قيامت متحير مانده، راه خروج ندارد، تا ملائکه عذاب او را به جهنم کشانند.