1- انبيا علاوه بر ارشاد وهدايت، به نيازهاى مادّى مردم همانند امنيّت ومعيشت نيز توجّه داشته وبراى آن تلاش ودعا مىکنند. «رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً»
2- بهرهمندى از نعمتها، زمانى لذيذ و گوارا است که در فضاى امن، آرام و بىاضطراب باشد. «آمِناً وَ ارْزُقْ»
3- در دعا، ديگران را فراموش نکنيم. به جاى «وارزقنا» فرمود: «وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ»
4- سنّت الهى آن است که به همه مردم اعم از مسلمان و کافر، رزق دهد و اين سنّت حتّى با دعاى ابراهيم عليه السلام خدشه بردار نيست. «وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ»
جلد 1 - صفحه 201
5- بهرهمندى در دنيا، نشانهى لطف خداوند به انسان نيست. «وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ»
6- در کمک رسانى به همنوع، کارى به مکتب او نداشته باشيد. «وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ»
7- کاميابىهاى مادّى هرقدر باشد، نسبت به نعمتهاى آخرت اندک است.
«قَلِيلًا»