اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ لَهُم أَرجُل‌ٌ يَمشُون‌َ بِها أَم لَهُم أَيدٍ يَبطِشُون‌َ بِها أَم لَهُم أَعيُن‌ٌ يُبصِرُون‌َ بِها أَم لَهُم آذان‌ٌ يَسمَعُون‌َ بِها قُل‌ِ ادعُوا شُرَکاءَکُم ثُم‌َّ کِيدُون‌ِ فَلا تُنظِرُون‌ِ (195)
آيا از براي اينکه شرکاء که اصنام هستند پاهايي هست که بتوسط آنها راه روند و آيا از براي آنها دستهايي است که بآنها دفع دشمن کنند آيا براي آنها چشمهايي است که بآنها ببينند آيا براي آنها گوشهايي است که بآنها بشنوند بگو بآنها بخوانيد شرکاء خود را پس از آن هر کيد و مکري که ميتوانيد نسبت بمن روا داريد پس مرا مهلت ندهيد يعني اينکه اصنام شما از حيوانات هم پست‌ترند زيرا بسيار از حيوانات دست و پا و چشم و گوش دارند حواس ظاهره آنها بجا است و اينها يک جمادي بيشتر نيستند چه رسد بحواس باطنه عقل و شعور و ادراک و بر فرض که تمام حواس ظاهريه و باطنيه آنها برجا باشد قدرت بر دفع ضرري يا جلب نفعي ندارند چه رسد به اينکه ضرري بر من وارد کنند هر چه ميتوانيد نسبت بمن روا داريد و بکار زنيد و هيچگونه مهلتي بمن ندهيد من خدايي دارم که در کنف خود مرا حفظ ميفرمايد و مرا مسلط بر شما ميکند و دمار از روزگار شما برميدارد و شما را بهلاکت قتل و ذلت مياندازد و در عاقبت بعذاب ابدي گرفتار خواهد فرمود و پس از اينکه توضيح احتياج بتفسير يک يک جملات آيه نداريم