تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَکُمْ وَ لا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ (197) وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ‌: و آن کسانى که مى‌خوانيد و مى‌پرستيد غير از خداى متعال، لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَکُمْ‌: نمى‌توانند يارى و مساعدت نمايند شما را به هيچ طريق، وَ لا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ‌: و نه نفسهاى خود را يارى کنند در وقت کسر و حطم ايشان. اين از تمامى تعليل است براى عدم مبالات آن حضرت از ايشان و تکرار نيست، زيرا اول بر وجه تقريع و توبيخ است، و اينجا جهت فرق ميان صفت آنکه عبادت او جايز باشد، و صفت آنکه عبادت او جايز نيست.