تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ قالَ وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى‌ عَذابِ النَّارِ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ (126) ترجمه‌ و هنگاميکه گفت ابراهيم پروردگار من بگردان اينرا شهرى امن و روزى کن اهلش را از ميوجات هر کس گرويد از ايشان بخدا و روز بازپسين گفت و هر کس کافر شد پس برخوردار کنم او را اندکى پس مضطر نمايم او را بعذاب آتش و بد است آنجاى بازگشت. تفسير در علل از حضرت رضا (ع) روايت نموده است که چون حضرت ابراهيم از خداوند طلب نمود که اهل مکه را روزى فرمايد از ميوجات خدا امر فرمود به قطعه از اردن که از بلاد شام بود حرکت کند از جاى خود و طواف خانه کعبه را بجا آورد و در موضعى که فعلا معروف بطائف است قرار گيرد و آن اطاعت نمود به اين جهت طائفش ناميدند حقير عرض ميکنم الان هم تمام ميوجات را از آن بلد بمکه معظمه ميآورند و گويا آنکه حضرت ابراهيم (ع) ايندعا را مخصوص بمؤمنين نمود بملاحظه آن بود که در موضوع درخواست جعل امامت در ذريه‌اش جواب شنيد که بظالمين نميرسد و لذا نخواست خواهشى نمايد که احتمال برود قبول نشود چون ممکن است وسعت رزق هم مخصوص باهل ايمان باشد و به اين جهت خداوند دفع اين احتمال را فرمود بآنکه رحمت رحمانيه عام است و قمى از حضرت صادق (ع) روايت نموده است که مراد ثمرات قلوب اهل ايمان است که متوجه بزيارت کعبه‌اند و مکرر بحج ميروند و باز مايل بعودند و عياشى از حضرت سجاد (ع) روايت نموده که مقصود حضرت ابراهيم از اهل ايمان مائيم و اولياء او و شيعيان وصى او و مراد از کافر در ذيل آيه کسانى هستند که منکر وصى او شدند و متابعت آنحضرت را ننمودند از امت او و قسم بخدا همچنين است حال اين امت يعنى اينها هم ملاک ايمان و کفر- شان ولايت محمد و آل اطهار او و مخالفت با ايشان است. جلد 1 صفحه 172