تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُجادِلُونَکَ فِي الْحَقِّ بَعْدَ ما تَبَيَّنَ کَأَنَّما يُساقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ «6»
يُجادِلُونَکَ فِي الْحَقِّ بَعْدَ ما تَبَيَّنَ: جدال مى‌کنند با تو اى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله در اختيار حق، يعنى جهاد، بعد از آنکه روشن و واضح شد بر آنها که جهاد واجب است، يا آنکه دانسته‌اند به اعلام تو که بر دشمن غالب شوند معذلک کاره جهادند. کَأَنَّما يُساقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ:
همچون کراهت داشتن آنها از آنکه رانده شوند به مرگ در حالتى که نظر کنند
«1» عير به معنى کاروان و نفير بمعنى کوچ کننده مى‌باشد و در اينجا منظور مشرکان عرب هستند که براى جنگ با مسلمانان از مکّه خارج شدند.
جلد 4 صفحه 297
به علامات آن، يعنى کراهت ايشان بر وجهى است که گويا ايشان را به طرف مرگ ميرانند و علامات آن مى‌بينند. اين به جهت قلت عدد و مدد و کمى استعدادشان بود به حسب ظاهر، چه تمام لشگر سيصد و پنج نفر بودند با هفت استر و دو اسب و شش زره و هفت شمشير. و ايضا طبيعت انسان مجبول است که از موت راهب، و به راحت راغب، و از هلاکت منفور، و به امنيت مرغوب باشد.